Περί Αριστεράς

stifados-Δε μου λες αφεντικό, εσύ με ποιον είσαι; με τον Τσίπρα, τον Κουβέλη,  ή την Παπαρήγα ;

-Ποια εφημερίδα έφαγες πάλι;

-Την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Λέγε τώρα με ποιον είσαι!

-Για εμάς τους αριστερούς Στιφάδε, η πολιτική δεν είναι θέμα προσώπων.

-Ναι αλλά χθες στην ταβέρνα από τη μια χλαπάκιαζες και απ’ την άλλη γκρίνιαζες συνέχεια για το σέρβις και έλεγες ότι δεν θα ξαναπατήσεις.

-Τι σχέση έχει τώρα αυτό με τη συζήτησή μας!

-Πως δεν έχει. Όταν από τη μια εκθειάζεις το φαγητό και από την άλλη παραπονιέσαι για τον σερβιτόρο, έχει.

-Σαλάτα τα έχεις κάνει. Λοιπόν εγώ πεινάω. Θα φτιάξω μια σαλάτα. Εσύ θέλεις;

-Κόψε σ’ ένα πιατάκι λίγη Αυγή και λίγο Ριζοσπάστη. Ρόκα μη βάλεις – θα πικρίσει πολύ.

| Tagged | 3 Σχόλια

Περί αξιοπρέπειας

-Η σχέση μας δεν είναι ισότιμη, μου είπε σήμερα το πρωί ο Στιφάδος –ο κούνελός μου-.

-Γιατί; τον ρώτησα πειραγμένος.

-Γιατί όποτε θέλεις με κλείνεις στο κλουβί και όταν με βαρεθείς θα με στείλεις, όπως με έχεις εκβιάσει επανειλημμένα στο ζωολογικό κήπο. Εγώ δε μπορώ να κάνω το ίδιο.

-Σε αυτό έχεις δίκιο.

-Επίσης δεν με έχεις στείλει στο σχολείο ενώ εσύ όλο μου κορδώνεσαι για τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά σου.

-Ένα πτυχίο έχω Στιφάδο και ένα μεταπτυχιακό. Εσύ τι θα ήθελες να σπουδάσεις;

-Εγώ θέλω να γίνω σαν και σένα. Ιστορικός μετεωρολόγος

-Δεν υπάρχει τέτοια ειδικότητα.

-Πως δεν υπάρχει. Η δική σου.

-Εγώ είμαι φυσικός μετεωρολόγος.

-Ναι αλλά όποτε ρωτάω τι καιρό θα κάνει αύριο, εσύ μου αναλύεις πόσο έχει αλλάξει το κλίμα και πως ήταν παλιά ο καιρός.

-Το κάνω για να καταλάβεις σε τι καιρούς ζεις.

-Καλά. Και το όνομα που μου έχεις δώσει είναι για κλάματα.

-Αφού στην αρχή σου άρεσε.

-Ναι. Μέχρι που διάβασα πως μαγειρεύεται το στιφάδο. Εκείνο το βράδυ με πήραν τα κλάματα.

-Γιατί δεν μου μίλησες;

-Έχω και μία αξιοπρέπεια.

-Και τώρα; Γιατί μου το λες τώρα;

-Για να νιώσεις τύψεις και ενοχές. Και γιατί όταν σου ζητάω καινούργιο κλουβί όλο μου λες «Πρέπει να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, για να πάρεις καινούργιο κλουβί. Με τέτοια οικονομική κρίση.»

-Και την λες αξιοπρεπή αυτή την εκδικητική συμπεριφορά;

-Και η αξιοπρέπεια έχει ημερομηνία λήξεως όταν ο κόσμος γυρίζει ανάποδα.

Posted in Στιφάδου Ψυχολογικά | 7 Σχόλια

Κλέφτες και κουνέλια

Νόμιζα ότι ισχύει το αντίθετο αλλά χθες  κατάλαβα πως η φύση μερικές φορές κρύβει το σκληρό μέσα στο μαλακό.

Το βράδυ στη βεράντα  ο Στιφάδος ήθελε κουβέντα, εγώ δεν του έδινα σημασία και ξεκίνησε αυτός.

-Τι γράφεις αφεντικό;

-Ένα μήνυμα.

-Αυτό το βλέπω. Το μήνυμα τι γράφει δε βλέπω.

-«Μια της κλέφτρας, δυο της κλέφτρας ….»

-Λάθος το γράφεις. Το σωστό είναι «Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη…»

-Το ξέρω αλλά το στέλνω στην κλέφτρα της καρδιάς μου.

-Και περιμένεις να στην επιστρέψει;

-Ειρωνεύεσαι τον άνθρωπο που σε ταΐζει.

-Ο άνθρωπος που με ταΐζει έχει να με ταΐσεις δύο μέρες.

– Συγνώμη Στιφάδο  ξεχάστηκα. Με όλα αυτά που μου συμβαίνουν…

-Ξέρω, ξέρω. Μια της κλέφτρας, δυο της κλέφτρας, τρεις και την τσακώσαμε… με άλλη. Όμως εγώ άλλο θέλω να μάθω.

-Ποιο.

-Σε ποια από τις δύο στέλνεις το μήνυμα;

Posted in Uncategorized | 4 Σχόλια

Για το ευρύχωρο και το στενόχωρο

Έτσι λένε. «Τα μπουμπούκια γιασεμιού ανοίγουν το βράδυ άμα τα βάλεις σε νεράκι». Έκλεψα κι εγώ μερικά από τη διπλανή αυλή, τους έδωσα νεράκι και κοιμήθηκα μαζί τους.

Είχα κλείσει και το παράθυρο, ξύπνησα μεθυσμένος από το άρωμά τους –τα είχα στολίσει δίπλα στο καινούργιο μου κρεβάτι. Σηκώθηκα και παραπατούσα. Ο Στιφάδος –ο κούνελός μου- το παρατήρησε.

-Πάλι τα ήπιαμε χθες; ειρωνεύτηκε.

-Δεν είμαι μεθυσμένος. Σηκώθηκα απότομα και ζαλίστηκα.

-Από τη μέρα που πήρες διπλό κρεβάτι όλο απότομα σηκώνεσαι.

-Ζηλεύεις;

-Όχι. Τι να ζηλέψω;

-Επειδή το κλουβί σου είναι στενό, ενώ το κρεβάτι μου ευρύχωρο.

– Ε, και λοιπόν; Κι εσύ μόνος σου κοιμάσαι. Σιγά μη ζηλέψω. Δε σφάξανε. Ξέρεις γιατί πετάγεσαι απότομα; Γιατί ένα ευρύχωρο ίσον δύο στενόχωρα. Άσε κάτω το μαχαίρι αφεντικό!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Πανσέληνος με κρεμμυδάκια

1_1decorline5.jpg

Προχθές που είχε πανσέληνο βγήκαμε μαζί με τον Στιφάδο – τον κούνελό μου- στην βεράντα, ανεβάσαμε την τέντα και σταθήκαμε να θαυμάσουμε το φεγγαράκι. Αυτός όμως σαν κάτι να φοβήθηκε κι έτρεξε μέσα στο σπίτι. Κρύφτηκε πίσω από τον καναπέ.

Με τα χίλια ζόρια μου αποκάλυψε τον φόβο του, πως το φεγγάρι λέει θα του πέσει στο κεφάλι. Του εξήγησα πως το φεγγάρι δεν πέφτει γιατί κινείται γύρω από την γη. Δεν πείστηκε. Αναγκάστηκα να κατεβάσω την τέντα για να ξαναβγεί στην βεράντα.

«Δηλαδή ότι κινείται δεν πέφτει;» ρώτησε αφού άδειασε το πιάτο του.

«Ακριβώς» του απάντησα.

«Και συ που τρέχεις όλη μέρα γιατί τα βράδια πέφτεις ξερός και ξεχνάς να μου μιλήσεις;».

Κάτι τέτοια μου λέει και με κάνει με τα κρεμμυδάκια.

1_1decorline5.jpg

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε